Think you've got out-of-this-world poetry skills? Here's your chance to send a short piece through the cold depths of space, all the way to Mars. NASA is asking the public to submit haikus — three-line poems with a standard 5-7-5 syllable structure — to ride aboard its Maven Mars orbiter, which is slated to launch toward the Red Planet this coming November.
It won't be easy; just three haikus will make it onboard the Maven spacecraft. You can submit poems (which must be in English) until July 1, and an online public vote to select the three winners will open on July 15.
Alles klopt
Tate Britain in Londen, Central Park New York, de straten van Edinburgh, Stockholm en Berlijn duiken op in de jongste poëzie van Ellen van de Corput (24). "Reizen, nieuwe indrukken opdoen, tijd om te schrijven. Dat helpt bij het dichten", zegt de Bredase, die Frans en literatuurwetenschap studeert in Utrecht.
Van de Corput is de winnaar van Write Now! Noord-Brabant. Na de bloemen en boekenbonnen in de Verkadefabriek in Den Bosch moet ze aan de slag voor de finale in Rotterdam (23 juni). Met voorronden op zeven plaatsen in Nederland, drie in Vlaanderen en een in Suriname is Write Now! de belangrijkste schrijfwedstrijd voor jonge auteurs in het Nederlandse taalgebied, zowel voor poëzie als proza. "Alles klopt aan deze inzending. De vorm, de spatiëring, de verbeeldingskracht en de boodschap", schrijft de jury over de zes gedichten die Van de Corput voor Write Now! Noord-Brabant instuurde.
Van de Corput is de winnaar van Write Now! Noord-Brabant. Na de bloemen en boekenbonnen in de Verkadefabriek in Den Bosch moet ze aan de slag voor de finale in Rotterdam (23 juni). Met voorronden op zeven plaatsen in Nederland, drie in Vlaanderen en een in Suriname is Write Now! de belangrijkste schrijfwedstrijd voor jonge auteurs in het Nederlandse taalgebied, zowel voor poëzie als proza. "Alles klopt aan deze inzending. De vorm, de spatiëring, de verbeeldingskracht en de boodschap", schrijft de jury over de zes gedichten die Van de Corput voor Write Now! Noord-Brabant instuurde.
De jury is van mening ...
De jury was weinig enthousiast over het flinke aandeel bij de inzendingen van wat wij de 'IKEA – roman' zijn gaan noemen: het boek lijkt als het ware geschreven met behulp van een handleiding: een bouwpakket bestaande uit een handvol personages, een groot geheim in het verleden, tegengestelde belangen en loyaliteiten, een verliefdheid hier of juist wroeging en verdriet over een verbroken relatie daar. Na een onrustige opbouw komt de schrijver uiteindelijk tot een meubel; de verschillende perspectieven en wisselingen van tijd vaak verwarrend met de gelaagdheid die de goede roman kenmerkt. Een aanzienlijk aantal boeken begint met veel potentie, maar verliest gaandeweg het verhaal zijn frisheid, om tenslotte nog wat nadruppelend ten onder te gaan. Het deed de jury met regelmaat verlangen naar een robuust, ouderwets, ambachtelijk meubelstuk. Gelukkig zijn we die ook in voldoende mate tegengekomen. Voldoende, om ons gelukkig te prijzen deel te hebben mogen uitmaken van de jury van de Libris Literatuur Prijs 2013.
Ekphrastic poetry
“A particularly charming specimen of these (weavings) consists of the sentence ‘I feel so nice, like thousands of tiny boats,’ printed 22 times left to right and 22 times sideways and perpendicular to (and on top of) the right-to-left lines. Most of the lines are in shades of blue, but a few are in red (or violet). So what do we have? A silly, banal-seeming, but absolutely just-right expression of contentment: the warmth of a woven blanket, childhood delight (from the tiny boats, whether toy or real), harbored security (since you rarely see many boats except in harbors), sea-gentleness (from the colors and the rhythm of the printing), energetic cheerfulness (from the colors) and, finally, fun(due to the overprinted text’s needing to be figured out).”
Doorgaans goed navoelbaar
Het gedicht 'Signalement' van Hans Kilian maakt sinds kort onderdeel uit van de Poëzieroute die door Gorinchem slingert. De tekst is onlangs aangebracht op de muur van 'De Aanlegsteiger'; op de hoek van de Visserslaan met de Vissersdijk.
Recent verscheen van de in Gorinchem woonachtige auteur Hans Kilian een nieuwe dichtbundel bij uitgeverij Vliedorp in Houwerzijl. De uitgave 'Blauwgras', met een omslagtekening van Kaki, kost 12 euro in de boekhandel, en bevat meer dan vijftig gedichten. 'Blauwgras' bestaat uit overwegend emotionele en associatieve vrije verzen, die doorgaans goed navoelbaar zijn. De gedichten met duidelijk concrete onderwerpen kan men lezen tegen de achtergrond van thema's als verloren identiteit, het onvermogen tot ware kennis en de vergeefsheid der dingen. De beeldende poëzie van Hans Kilian is de vinden in tal van literaire tijdschriften en kalenders en werd meermaals bekroond.
Sinds 1985 schreef de oorspronkelijk uit Zeist afkomstige schrijver Hans Kilian tal van dichtbundels, romans, toneelstukken, aforismen en artikelen. Hij was actief als organisator bij de Stichting Literaire Workshop en als uitgever van de serie 'Kaunan'. Tevens is hij medeoprichter van de Gorcumse Literatuurprijs. Voor meer van en over de auteur kan men terecht op www.chroom.net/kilian. Bron: DeStadGorinchem.nl
Recent verscheen van de in Gorinchem woonachtige auteur Hans Kilian een nieuwe dichtbundel bij uitgeverij Vliedorp in Houwerzijl. De uitgave 'Blauwgras', met een omslagtekening van Kaki, kost 12 euro in de boekhandel, en bevat meer dan vijftig gedichten. 'Blauwgras' bestaat uit overwegend emotionele en associatieve vrije verzen, die doorgaans goed navoelbaar zijn. De gedichten met duidelijk concrete onderwerpen kan men lezen tegen de achtergrond van thema's als verloren identiteit, het onvermogen tot ware kennis en de vergeefsheid der dingen. De beeldende poëzie van Hans Kilian is de vinden in tal van literaire tijdschriften en kalenders en werd meermaals bekroond.
Sinds 1985 schreef de oorspronkelijk uit Zeist afkomstige schrijver Hans Kilian tal van dichtbundels, romans, toneelstukken, aforismen en artikelen. Hij was actief als organisator bij de Stichting Literaire Workshop en als uitgever van de serie 'Kaunan'. Tevens is hij medeoprichter van de Gorcumse Literatuurprijs. Voor meer van en over de auteur kan men terecht op www.chroom.net/kilian. Bron: DeStadGorinchem.nl
Schipper recenseert DichtSlamRap
Daar is hij dan: de jubileumeditie DichtSlamRap 2013. Het is hun sterkste slamuitgave tot nog toe. Elk jaar een bloemlezing van de beste inzendingen, met posterontwerpen van SintLucas-studenten. Het gelijknamige, in Boxtel gesitueerde Poetry Slam bracht negenmaal eerder een bundel uit.
Orpheus
In deze jubileumuitgave zijn niet alleen gedichten van de deelnemers van 2013 opgenomen, maar ook bijdragen van eerdere DichtSlamRap-winnaars. Daarnaast drie stukken over de slamwedstrijd door twee juryvoorzitters, onder wie oud-wethouder van Boxtel Anton van Aert. Ook is de dichter Victor Vroomkoning in de bundel te vinden, betrokkene van het eerste uur.
Vroomkoning schrijft in een korte terugblik over hoe het deelnemersaantal vanaf de eerste wedstrijd in 2002 zich ontwikkelde. Slechts twee dichters stonden toen voor de driekoppige jury. Dat verhinderde niet dat de wedstrijd uitgroeide tot een volume dat volwaardige bloemlezingen kan opleveren. De DichtSlamRap kreeg zelfs een Zilveren Kei, de culturele prijs van de gemeente Boxtel. Met zijn eigen dichterlijke bijdrage weet Vroomkoning de aantrekkingskracht van voordrachtswedstrijden mooi te verbeelden:
Orpheus
Is er een meisje in de zaal?
Een meisje heeft haar spraak
verloren. De jonge god die zij
aanbid, voor wie zij op haar
knieën lag, heeft haar verlamd.
Gevreesd wordt voor haar hart.
Dringend verlangd: een zanger
die de woorden op haar lippen
legt waarmee zij aan het god-
delijke raakt. Wie leent zijn
stem, beweegt haar tong, redt
haar uit het Rijk der Lammen,
want lief is zij en mooi maar
buiten zinnen. Wie redt haar
ziel, laat haar beminnen?
Diversiteit
Orpheus
In deze jubileumuitgave zijn niet alleen gedichten van de deelnemers van 2013 opgenomen, maar ook bijdragen van eerdere DichtSlamRap-winnaars. Daarnaast drie stukken over de slamwedstrijd door twee juryvoorzitters, onder wie oud-wethouder van Boxtel Anton van Aert. Ook is de dichter Victor Vroomkoning in de bundel te vinden, betrokkene van het eerste uur.
Vroomkoning schrijft in een korte terugblik over hoe het deelnemersaantal vanaf de eerste wedstrijd in 2002 zich ontwikkelde. Slechts twee dichters stonden toen voor de driekoppige jury. Dat verhinderde niet dat de wedstrijd uitgroeide tot een volume dat volwaardige bloemlezingen kan opleveren. De DichtSlamRap kreeg zelfs een Zilveren Kei, de culturele prijs van de gemeente Boxtel. Met zijn eigen dichterlijke bijdrage weet Vroomkoning de aantrekkingskracht van voordrachtswedstrijden mooi te verbeelden:
Orpheus
Is er een meisje in de zaal?
Een meisje heeft haar spraak
verloren. De jonge god die zij
aanbid, voor wie zij op haar
knieën lag, heeft haar verlamd.
Gevreesd wordt voor haar hart.
Dringend verlangd: een zanger
die de woorden op haar lippen
legt waarmee zij aan het god-
delijke raakt. Wie leent zijn
stem, beweegt haar tong, redt
haar uit het Rijk der Lammen,
want lief is zij en mooi maar
buiten zinnen. Wie redt haar
ziel, laat haar beminnen?
Diversiteit
Zoals eerder gezegd zijn in het kader van het jubileum ook eerdere winnaars opgenomen, onder wie Acg Vianen – tegenwoordig juryvoorzitter van de DichtSlamRap –, Sieger Baljon en de Vlaming Jee Kast. Ook Nadine Ancher, Martin M. Aert de Jong en John Schoorl droegen bij. Die laatste komt met zijn prozagedicht één bladzijde na een gedicht dat haast zo mager is als een gedicht van Jan Arends, geschreven door iemand die onder de naam 'Robin' in de bundel kwam.
Het toont de diversiteit van de bloemlezing, die overigens evenwichtiger is dan vorig jaar. Het niveau is hoger: minder gemeenplaatsen, minder geforceerd taalgebruik. Is de DichtSlamRap met tien bloemlezingen volwassen geworden? De populariteit van de wedstrijd steeg en hoe groter het aanbod, hoe scherper een jury keuzes kan maken.
Talentontwikkeling
Dichten doe je vanuit het hart en voor wie nog niet zo ver is dat een eigen bundel in het verschiet ligt, is de publicatie in de bloemlezing een enorme stimulans. DichtSlamRap heeft bijgedragen aan talentontwikkeling. Denk aan Arnoud Rigter met zijn grafische gedichten of Ellen Deckwitz die met haar debuut de C. Buddingh'-prijs won. Of aan de dit jaar met het beeldende Papieren veulensgedebuteerde Hanneke van Eijken. Het zijn dichters die sinds hun deelname stuk voor stuk opmerkelijk sterke bundels gepubliceerd hebben. Bron: 8WEEKLY.NL
Het toont de diversiteit van de bloemlezing, die overigens evenwichtiger is dan vorig jaar. Het niveau is hoger: minder gemeenplaatsen, minder geforceerd taalgebruik. Is de DichtSlamRap met tien bloemlezingen volwassen geworden? De populariteit van de wedstrijd steeg en hoe groter het aanbod, hoe scherper een jury keuzes kan maken.
Talentontwikkeling
Dichten doe je vanuit het hart en voor wie nog niet zo ver is dat een eigen bundel in het verschiet ligt, is de publicatie in de bloemlezing een enorme stimulans. DichtSlamRap heeft bijgedragen aan talentontwikkeling. Denk aan Arnoud Rigter met zijn grafische gedichten of Ellen Deckwitz die met haar debuut de C. Buddingh'-prijs won. Of aan de dit jaar met het beeldende Papieren veulensgedebuteerde Hanneke van Eijken. Het zijn dichters die sinds hun deelname stuk voor stuk opmerkelijk sterke bundels gepubliceerd hebben. Bron: 8WEEKLY.NL
Schipper las Barnas
Barnas' gedichten zijn vol taalspel, zoals in het geval van die vlagen waarnaar het woord vlaggen verwijst. Knap is het hoe onderwerpen en thema's op subtiele wijze binnen de gedichten terugkeren. Ook de lichtvoetigheid is te prijzen, maar de bij aanvang enigszins eenduidig ogende gedichten kunnen je soms langer bezighouden dan je denkt.
The Devotional Poems, Joe Hall (Black Ocean, 2013)
Amidst all the noun-swarming of Joe Hall's latest, The Devotional Poems, is a speaker caught between two poles of equal force and authority at the precise moment of their collapse. Repeatedly the speaker of these frenetic, Ginsbergian revelations (often Revelations) calls out to both "Christ" and the "Beast," as though in the moment of Apocalypse the battlefields of Earth lose coherence and their armies all affiliation. There is something seductively destructive about these poems; with their hell-for-leather pacing, variable line-lengths, and on-again-off-again punctuation, they simultaneously chew up words like clouds of horseflies while also positing language as a dark, feral sludge as impenetrable as it is parasitic.
These compellingly antic lyrics are firmly in the camp of post-aesthetic verse, whose basic precept is that it is the weight of transcendence rather than transcendence itself that betrays us in the end. Endlessly imaginative, Hall's verse nevertheless constitutes a gleeful death-knell for the imagination as such, as it is the audacious willfulness of extrasensory belief--The Devotional Poems seems to submit--that makes its inevitable refractions and refusals all the harder to accept. In other words, when we choose to encode our belief systems in the imperfect receptacle of language, we begin a chain of events outside our authority to interrupt: The death of language is soon the death of faith, the death of faith the death of self, the death of self the birth of poetry. If there is narrative in these poems (and indeed most thunderclap from one semi-narrative vignette to the next), it is of that denuding sort that is spiritually decelerative; Hall's verse may accumulate and calcify the material of language at a blinding pace, but there's no gravitas or ennobling romance in the offing. As the poet writes, "[W]hat you/ seat beside you is not a body, like copper/ ripped through walls, flowers made of/ Blah blah blah..." Hall's tendency to delineate new units of measure (the dependent clause, the independent clause, et cetera) via capitalization and enjambment rather than punctuation and stanzaic structure produces in the preceding line, as in many others, an agnostic relationship with meaning: Either what flowers are made of is immaterial, a sort of eternal white noise suspended in the page's white space, or else, similarly yet distinctly, it is both immaterial and always-already ripe for scorn ("Blah blah blah...") A Romantic hash of unthreatening imagery, sensual pleasures, and fey philosophy this is not.
And yet. What makes Hall's verse among the most addictive being written today are its hidden-and-seeking self-betrayals; perhaps all is lost, and, with it, all sentiment, or perhaps it is at the moment of language's collapse that sentiment can clothe the self with something like a purpose. "[W]here is your altar?", Hall asks in "Our Lady of Perpetual Devotion," and soon after, in "Gasoline Chainsaw Jesus," "[W]hat needs repair[?]" "In all this waiting to be saved/ The back bone splits..." writes Hall in "Weaker Leg," following that observation with a laundry-list of Revelations John the Apostle (or, as you like, John of Patmos) would envy. Yet the weight of the poem's latter lines do not fully obscure their animating grace: The bittersweet anticipation of a salvation that may or may not arrive.
"Still, I look back," Hall observes amidst the sea of horrors doing business as the single-stanza poem "Nativity," and yet the act is one of impassioned terror rather than morbid rubber-necking. These are poems alive with death, rife with the accruals of an itemized (self-)destruction, dripping with the vestiges of core principles (language, faith, and lyricism, among others). It is a rare poetry, and a rare poet, who so accurately and with such conviction enacts the unwinding of a body and a spirit. One is tempted, therefore, to see in The Devotional Poems a sort of generosity, even martyrdom, typically absent in Confessional and post-Confessional verse. It goes without saying that a sacrifice of such magnitude, in the face of such unquantifiable suffering, is appropriate to Hall's ostensible (scriptural) source material. "Give my breath to that stillness," writes Hall in "Grief," and while there's little stillness to be found in the pages of The Devotional Poems, the work in toto is of such force and authority it compels the most important sort of stillness in the would-be believer: Awe.
[Excerpts: from "Post Nativity"; "Come Our Lady Before Our Lord" (formerly "Clean Song"); "Our Lady Understands" (formerly "Come Our Lady Before Our Lord")].
These compellingly antic lyrics are firmly in the camp of post-aesthetic verse, whose basic precept is that it is the weight of transcendence rather than transcendence itself that betrays us in the end. Endlessly imaginative, Hall's verse nevertheless constitutes a gleeful death-knell for the imagination as such, as it is the audacious willfulness of extrasensory belief--The Devotional Poems seems to submit--that makes its inevitable refractions and refusals all the harder to accept. In other words, when we choose to encode our belief systems in the imperfect receptacle of language, we begin a chain of events outside our authority to interrupt: The death of language is soon the death of faith, the death of faith the death of self, the death of self the birth of poetry. If there is narrative in these poems (and indeed most thunderclap from one semi-narrative vignette to the next), it is of that denuding sort that is spiritually decelerative; Hall's verse may accumulate and calcify the material of language at a blinding pace, but there's no gravitas or ennobling romance in the offing. As the poet writes, "[W]hat you/ seat beside you is not a body, like copper/ ripped through walls, flowers made of/ Blah blah blah..." Hall's tendency to delineate new units of measure (the dependent clause, the independent clause, et cetera) via capitalization and enjambment rather than punctuation and stanzaic structure produces in the preceding line, as in many others, an agnostic relationship with meaning: Either what flowers are made of is immaterial, a sort of eternal white noise suspended in the page's white space, or else, similarly yet distinctly, it is both immaterial and always-already ripe for scorn ("Blah blah blah...") A Romantic hash of unthreatening imagery, sensual pleasures, and fey philosophy this is not.
And yet. What makes Hall's verse among the most addictive being written today are its hidden-and-seeking self-betrayals; perhaps all is lost, and, with it, all sentiment, or perhaps it is at the moment of language's collapse that sentiment can clothe the self with something like a purpose. "[W]here is your altar?", Hall asks in "Our Lady of Perpetual Devotion," and soon after, in "Gasoline Chainsaw Jesus," "[W]hat needs repair[?]" "In all this waiting to be saved/ The back bone splits..." writes Hall in "Weaker Leg," following that observation with a laundry-list of Revelations John the Apostle (or, as you like, John of Patmos) would envy. Yet the weight of the poem's latter lines do not fully obscure their animating grace: The bittersweet anticipation of a salvation that may or may not arrive.
"Still, I look back," Hall observes amidst the sea of horrors doing business as the single-stanza poem "Nativity," and yet the act is one of impassioned terror rather than morbid rubber-necking. These are poems alive with death, rife with the accruals of an itemized (self-)destruction, dripping with the vestiges of core principles (language, faith, and lyricism, among others). It is a rare poetry, and a rare poet, who so accurately and with such conviction enacts the unwinding of a body and a spirit. One is tempted, therefore, to see in The Devotional Poems a sort of generosity, even martyrdom, typically absent in Confessional and post-Confessional verse. It goes without saying that a sacrifice of such magnitude, in the face of such unquantifiable suffering, is appropriate to Hall's ostensible (scriptural) source material. "Give my breath to that stillness," writes Hall in "Grief," and while there's little stillness to be found in the pages of The Devotional Poems, the work in toto is of such force and authority it compels the most important sort of stillness in the would-be believer: Awe.
[Excerpts: from "Post Nativity"; "Come Our Lady Before Our Lord" (formerly "Clean Song"); "Our Lady Understands" (formerly "Come Our Lady Before Our Lord")].
Abonneren op:
Berichten (Atom)