En de bijdrage uit Uithoorn ...

Dichtbij.nl meldt: Helaas was er deze week alweer geen ruimte in de krant voor de rubriek het gedicht. Daarom nu in elk geval online. Dit is het derde gedicht in deze rubriek. Dit gedicht van Ineke Siegers raakt aan de universele liefde voor onze kinderen. Blijf vooral insturen via redactie

Ons eerste kind

Vrolijk en lachend
Gaat hij door het leven.
Nimmer eens wachtend.
Als door 'n windhoos gedreven

Hij vlindert en ziet
Nog nergens gevaar
Onze zoon, hij geniet
En dat al elf jaar!

Van bommen, milieu
En steeds meer geweld
Denken wij soms: 'Mon Dieu
Wordt hij niet geveld?'

Is ons kind bestand
Tegen dreigend gevaar?
De aard ' valt bijkant
Toch haast uit elkaar?

Ach laat hem toch fijn
Nog heel lang zo leven
Hij is nog zo klein

En dat duurt maar even...

Dit is het derde gedicht in deze rubriek. In het kader van Nationale Gedichtendag eerder dit jaar deed de redactie een oproep gedichten in te zenden. Er kwamen veel gedichten binnen, waaruit wij een eerste selectie hebben gemaakt.